شنبه 7 مرداد‌ماه سال 1385
ایثار

زیر یک سنگ سیاه
       دونه ای زد جوونه
             سر در آورد از تو خاک
                              آسمون رو ببینه

 

سایه سیاه سنگ افتاده بود روی تنش
            سردی پیکر سنگ مونده بود رو بدنش

 

خسته شد نشست رو خاک
                    اون جوونه قشنگ
                          نتونست بیاد بیرون
                                  از زیر سینه سنگ

 

گفت که زیر سنگ سرد من غریب واسیرم
             زیر این حجم کبود جون میدم من میمیرم

 

سنگه تا حرف وشنید
          قلب سنگیش شکست
                   گفت که با این همه درد
                                نمیشه اینجا نشست

 

لب پرتگاه جنون لغزید و افتاد تو رود
           چشمای جوونه دید آفتاب و هرچی که بود

 

چه قشنگه کار سنگ
           تو سکوت شعر من
                   رسیدن به اوج عشق
                              قصه سقوط سنگ

 

یکی هست که میگزره از خودش ببین چه سخت
                          سنگه افتاد ته رود تا جوونه شد درخت

 


عناوین آخرین یادداشت ها

برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید

نام کاربری

.....
X
تبلیغات
رایتل

*
*
*
*
*
*
*
.
X
تبلیغات
رایتل
... ....